Nancy, 50 jaar: ‘Bij Co-eur heb ik geleerd te luisteren naar mijn behoeften’

‘Anderhalf jaar geleden kwam ik via de praktijkondersteuner van de huisarts bij Co-eur terecht. Ik was mezelf kwijtgeraakt. Mijn vader was overleden, ik zat thuis met een burn-out: het emmertje was overgelopen.

Een ongezonde relatie met eten heb ik eigenlijk al zolang ik me kan herinneren. Het was altijd alles of niks bij mij: of ik was streng aan de lijn, of ik at heel veel. Dan stopte ik gedachteloos van alles naar binnen, er zat geen rem op. Vaak nam ik me voor om de volgende dag écht te beginnen met gezond eten. Nam ik dan toch een koekje, dan voelde het meteen alsof ik gefaald had.

Ik heb door de jaren heen allerlei diëten gevolgd. Die waren zonder uitzondering gericht op afvallen. Dat houd je een tijdje vol, om vervolgens weer in oude gewoonten terug te vallen. Niets was duurzaam. En, belangrijker nog: de echte oorzaak van mijn verstoorde relatie met voeding werd niet aangepakt. Toen ik bij Co-eur kwam, dacht ik dus dat het weer zou gaan om het verliezen van gewicht. Maar hun aanpak is heel anders. Er wordt gekeken naar de oorzaak van de eetstoornis. Want er zit altijd iets achter.

De eerste twee maanden van de behandeling zette ik mijn hakken in het zand. Ik zag het nut niet van deze aanpak en was nog te veel gericht op afvallen. Langzamerhand kon ik dat steeds meer loslaten. Wat mij ontzettend geholpen heeft, is het opschrijven van mijn gedachten in een dagboekje. Door hierop te reflecteren begon ik bepaalde valkuilen te herkennen. Zo kwam ik erachter dat ik vaak at omdat ik me verveelde en dat ik de lat voor mezelf veel te hoog legde. Zo kon ik eigenlijk niet anders dan falen.

Bij Co-eur heb ik geleerd te luisteren naar mijn behoeften. Heb ik wel echt trek, of loop ik naar de koelkast uit een soort gemakzucht? Het is mijn valkuil dat ik ga snaaien als ik moe ben. Veel beter is het om dan gewoon te gaan slapen. Ik kreeg zowaar een ritme: ging lekker ontbijten, lunchen en dineren en voelde me aan het eind van de dag echt verzadigd.

Ik heb ook veel steun aan het terugvalplan. Daarin staat hoe ik in kan grijpen als ik voel dat het verkeerd gaat. Al is een keertje toegeven aan de behoefte om wat lekkers te eten helemaal niet erg. Je bent geen robot en kunt iedere dag weer het heft in eigen hand nemen. Het is niet meteen verpest. Mijn doel is om gezond en in balans te zijn, ik raak niet meer in paniek van een cijfer op de weegschaal.

We zijn nu anderhalf jaar verder en het gaat nog steeds heel goed met me. Bij Co-eur heb ik geleerd echt naar binnen te kijken bij mezelf. Dat is hard werken, confronterend ook, maar het is het waard.’

 

De foto bij dit verhaal is gefingeerd.