Monique, 33 jaar: ‘De psycholoog van Co-eur liet me inzien hoeveel stress het me gaf om de hele dag met eten bezig te zijn’

stress eten

‘Al vijftien jaar at ik slecht en kon ik dat patroon niet doorbreken. De laatste anderhalf jaar at ik alleen dieetvoeding en sla en tussendoor had ik eetbuien en at ik grote hoeveelheden winegums, chips, ijs of koekjes. Toen mijn 10-jarige dochter tekenen van een eetstoornis begon te vertonen, realiseerde ik me dat ik een heel slecht voorbeeld voor haar was. En meisjes van die leeftijd zijn zo kwetsbaar. Zij motiveerde me om eind januari hulp te zoeken voor mijn eigen eetprobleem.

Stress leidde tot slecht eetpatroon

Aan het begin van het intakegesprek dacht ik nog dat ik een Binge Eating Disorder (eetbuistoornis) had. Omdat ik daar online op had gezocht, was ik ook bij Co-eur terechtgekomen. Ze vroegen me tijdens dat gesprek sinds wanneer ik een eetprobleem had en hoe mijn eetpatroon eruit zag. Zij trokken de conclusie: je hebt boulimia. Het traject is hierop aangepast. Sporten deed ik bijvoorbeeld al, zelfs te veel. En ik moest juist maaltijden aan mijn dieet toevoegen in plaats van minder eten.

Persoonlijk stappenplan

Bij Co-eur stelden ze een persoonlijk stappenplan voor me op richting een gezond dieet. Als eerste werkten we aan het avondeten, want dat deed ik al een tijd niet meer. Enerzijds waren ze heel stellig: je moet meer gaan eten. Anderzijds bouwden ze het heel langzaam op, van een aardappeltje naar twee kleine aardappels en zo verder. Voor mij werkte die aanpak. Duidelijk maar niet te snel. Mijn lichaam moest ook langzaam wennen aan meer eten. Ik was niks gewend en mijn buik zette dan ook op alsof ik een snackbar had leeggegeten. De eerste week voelde ik me wel een beetje ellendig maar door de langzame opbouw en goede begeleiding, was het toch goed te doen.

Gesprekken met psycholoog

Ik had daarnaast veel aan de goede gesprekken met de psycholoog. Ze liet me inzien hoeveel stress het me gaf om de hele dag met eten bezig te zijn. Ook spraken we over de aanleiding van mijn eetstoornis. Dat pakte ze heel voorzichtig aan. Ik heb in mijn jeugd een goede vriendin verloren en ben op school gepest. Door de gesprekken realiseerde ik me dat ik mijn verdriet in een kistje had weggestopt maar dat ik het wel continu met me meesleepte. Eten was mijn troost geworden.

Weer eten zonder stress

Het gaat nu eigenlijk heel goed. De eetbuien zijn niet helemaal weg maar als ik me nu niet lekker voel, zeg ik dat tegen mijn man. Dan kan hij me helpen en afhouden van mijn reflex om naar eten te grijpen. Mijn kinderen zijn blij dat ik weer mee-eet aan tafel en dat we naar leuke restaurants kunnen met elkaar. Dat geeft rust bij mezelf en mijn gezin. Het heeft ook een positief effect gehad op mijn dochter, zij is weer goed op gewicht. Daar ben ik ook enorm blij mee. Die nare periode hebben we echt afgesloten.’